bütün yüzler çiçek açar

Bedriye korkankorkmaz

        

biliyorum kendime yolculuğum

son nefesime değin  sürer

ben ki yıllardır susuyorum

iyi tutkularımın esiri olduğum için  

 

 

gördüğüm düşleri hayra yordum, güneşin gülüşünü anımsayınca

bıraktım ayaklar altında kalsın yüreksizlerin kalbi    

siyahtan daha siyah olduğunu bilirim kederimin 

eşkıyalar gibi dağları mesken tuttuğumda henüz gençtim

 

şafakta kırmızı doruklar beni baştan çıkardığında

aç bırakmam tek bir serçeyi bile

yıllardır koynumda taşıdığım sözün mührünü

göçüp gidenlerin sözlerine basarım

 

inandım aşkın her sözüne

birbirimizi sevmekte geç kalsak da 

oysa bütün yüzler çiçek açardı

görseydi   bakışlarımız baharı

 

 

 

,